Ben dünyaya Alfred Adler’in düşünce tarzı ile bakan biriyim: yani sorumluluğu almak temel anlayışım. Adler’in bu kitabı ise bu görüşten farklı bir boyutu ele almış ve ben bu boyutu da beğendim. Kişiyi anlamayı toplum ile işbirliğine bağlamış; ki bende bazı noktalarda öyle düşünüyorum. Ama tabii bazı durumlarda hâlâ kendi içimde bir kaos yaşayabiliyorum.
Bireyin toplum içinde kendine bir yer bulması önemli, ama gerçek sihir, bu süreci kendi iç dünyamızla dengelemekte saklı. “Çocuğu anlamayan yetişkini anlayamaz” sözüne ise sonuna kadar katılıyorum.
Yani bir yandan ‘tamam Adler, anladık’ derken, diğer yandan kendi çılgın anlam arayışımıza fener tutuyor. Kendinizi tanıyarak anlamlı bir yaşam ile kalınız
Daniel Siegel “Evet Beyinli Çocuk” kitabında bize şunu söylüyor:
Çocukların asıl ihtiyacı, doğru davranışı öğrenmekten önce kendini güvende hissetmek.
Çünkü beyin tehdit algıladığında öğrenmez; savunur.
Evet beyin; her şeye izin veren bir ebeveynlik değil,
çocuğun merak edebildiği, hata yapabildiği ve yeniden deneyebildiği bir iç güvenlik alanıdır.
Bir çocuk ‘hayır’ dediğinde ya da zorlandığında sorunlu değildir;
beyninin bize anlattığı bir şey vardır.
Biz yetişkinler davranışı düzeltmeye odaklandığımızda,
çoğu zaman o sesi kaçırırız.
Siegel’in yaklaşımı bize şunu hatırlatıyor:
Önce bağ, sonra yönlendirme.
Önce sakinlik, sonra öğretme.
Çünkü regüle olmuş bir beyin, öğrenmeye açıktır.
Hepimize;
bilgiyi güç değil paylaşım olarak gördüğümüz,
yardımı üsttenlik değil yan yanalık olarak yaşadığımız bir hayat diliyorum.
