Cimri para için sağlığını, zevklerini, hatta dürüstlüğünü feda etmeyi başaracak da biz entelektüel çalışma gibi cömert bir amacı, her gün ona tembelliğimizden birkaç saati feda edebilecek kadar sevmeyi başaramayacak mıyız?
Yer tuttuğum şu dünya hakkında düşünmek isterim, kendimi merkezde, yekpare ve değişmeyen bir bilincin adresi sayarım ama ne düşünen ben -hiç değilse kısacık bir süre- hareketsiz aynılığımı koruyabilirim, ne de hakkında düşünmeye kalktığım dünya onu düşünmeme olanak verecek kadar hareketsiz kalır.
Conatus gereği eyleyip dururken bu yaşantıyı sözde yüce bir ereğe varmak için kederli bir mesaiye mi dönüştüreceğiz yoksa varılacak yeri bir kenara bırakıp yolda olmanın tadını mı çıkaracağız?