Sahip olduğumuz şeyler bize ne kadar aitse, biz de o kadar kendimize aitiz. Kendimizi biz yaratmadık, kendimizden üstün olamayız. Bizler kendimizin efendileri değiliz. Biz Tanrı'ya aitiz. Öyleyse meseleye kendi mutluluğumuzun penceresinden bakamaz mıyız? Kendimize ait olduğumuzu düşünmek, mutluluk ya da rahatlık sebebi olabilir mi?
Gülme bedenimizin güçsüzlüğüdür; yozlaşmasi, yavanlığıdır. Köylünün eğlencesi, sarhoşun özgürlüğüdür. Kilise bile akıllıca davranarak, şölenlere, şenliklere, panayırlara, insanı neşelendirerek öteki isteklerden ve tutkulardan bu günlük yozlaşmaya izin vermiştir...Ama gene de gülme, basit insanların savunması, halk için kutsal olmayan bir gizem olarak kalır