Yalnızlık bir çocuktur,
kirlenir dili dışarının diliyle
dili kirlenir,
yönü kirlenir.
Yüzümüzden biçilmiş yüzü hatta,
kirlenir.
Sessizligi sonra,
fısıltılarının rengi
ve kiri
kirlenir...
Çocuklar büyüdükçe kirlenir zaten
kirlendikçe büyür;
başka ne denir ?
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Biz insanlar sınırlarımızı bilmeden kendi aklımızı beğeniyoruz, öğrenmiyoruz, akıllanmıyoruz. Her şeyi anladığımız zaman da genelde iş işten geçmiş oluyor.
Çekip gittim. Karanlık duvarları yıkmak yetmiyordu. Bazen karanlık bir duvarı yıkarsınız ve önünüzde geniş bir yol açılır ama ikinci bir duvara kadardır bu. Gelmez duvarların sonu. Bazen de aklın barikatlarını yıkarsınız ve önünüzde deliliğin yolları açılır ama yeni bir akla kadardır bu. Ne deliliğin sonu vardır ne de aklın,ne duvarların sonu vardır ne de yolların. Sokaklar boyu yürüyüp düşündüm. Gidecek yerim yoktu benim. Arayacak kimsem de yoktu. Yolun başında müptelaydım, yolun sonunda müptezel.