Niçin hep beyaz giymekten hoşlanıyordum? Böylece bütünüyle sizin zambağınız olduğumu sanıyordum; beni burada ilk kez beyaz bir giysi içinde görmemiş miydiniz ?
"Zambağım benim, düşüncemin okşadığı, ruhumun öptüğü güzel çiçeğim, insan biçiminde açmış bir çiçeksin sen, " dedim. " Sapında, el değmemiş, dik, beyaz, mağrur, hoş kokulu, yalnız zambağımsın benim. "
Başımı kaldırmamla gözleriyle buluşmam bir oluyor. Gözleri... Gerçekten de kömür karası! İnsanı içine, derinliklerine çekip orada sonsuza dek hapsedecek gibi bakıyor...