Ayşegül Güner
@Ayseglguner
105 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
Yeni yıl için yaptığımız kitap çekilişinde bana hediye gelen bir kitaptı. Yeni yılla birlikte vakit kaybetmeden okudum. Çok fazla insanın elinde görmüştüm; açıkçası bu kadar hızlı akacağını tahmin etmemiştim ve severek okudum.
Kitap, 1950’lerden sonra Çin kırsalında geçiyor. Anlatıcımız köy köy gezerek insanlarla konuşuyor, onların hikâyelerini dinliyor. Bir gün Fugui adında yaşlı bir çiftçiyle karşılaşıyor ve Fugui, acısıyla, tatlısıyla, pişmanlıklarıyla hayatını baştan sona anlatmaya başlıyor.
İnsanın yalnız doğup, en sonunda yine yalnız kaldığı gerçeği bir kez daha yüzümüze çarpıyor. Fugui’nin ailesi, varlıklı bir toprak ağasıyken bir anda beş parasız kalıyor. Yoklukla yaşamayı, geçinmeyi ve hayata tutunmayı öğrenmeye çalışıyorlar. Bir ailenin kurulup yavaş yavaş yok oluşunu okuyoruz.
Arka planda Çin tarihini; toprak reformlarını, halk komünlerinin oluşturulmasını ve halkın yaşadığı derin yoksulluğu görüyoruz. Pek çok sayfada okurken boğazımız düğümleniyor. Sayfa aralarında , bazen “kötü” dediğimiz şeylerden bile iyi sonuçlar çıkabileceğini fark ediyor insan. Çok gerçek bir hikayeydi.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Moliere yine şaşırtmadı. Çok hoş, çok muzip bir kitaptı. Ana karakterimiz tam bir ahmak, şan, şöhret düşkünü. Asilzadelere inanılmaz bir düşkünlüğü var. Kızını da bir asilzade ile evlendirmek istiyor. Bu nedenle kızının sevdiği genç bir Türk sultanın oğlu kılığına giriyor. Nikah kıyılmak üzere iken kitap sonlanıyor. Gülümsemek, nefes almak için keyifle okunabilir.
Yazardan okuduğum ikinci kitap. Okumaya da devam ederim gibi. Incecik bir oturuşta okunabilecek keyifli bir kitap. Bir adamın emeklilik döneminde evini bırakmak durumunda kalıp arabasına yerleşmesine tanıklık ediyoruz. Onun günlüklerini okuyoruz. O bir yere ait olma yada olamama hissini, yaşadığın mekan elinden gittiğinde nasıl hissedeceğini, görüşecek arkadaş eş dost olmadığında nasıl olacağını düşündürüyor. Ancak; bana anlatımı bende verdiği hissiyat çok yüzeysel geldi. Belki de yazarın antropolog olmasindan dolayıdır bilmiyorum ama bu kitabı daha derinlikli bekliyordum.
Kitap 1974 yılında yayımlanmış. Toplumcu gerçekçi bir eser. Çok akıcı bir dili var. Kitap ikinci dünya savaşı yıllarında geçiyor. Şair bir öğretmenin kitabının toplatılıp, tutuklanmadan önceki kaçışını okuyoruz. Onun korkuları, hayal kırıklıkları, dostlarının ailesinin tutumu, umudu umutsuzluğu... O dönemi çok iyi aktardığını düşünüyorum yazarın. Açlığı, yoksulluğu, karatma günlerini, dönemin siyasi atmosferini görüyoruz ark planda. Otobiyografik ögeler fazlasıyla mevcuttu kitapta. Rıfat Ilgaz'ın da hayatına baktığımızda onun da şiir kitabının toplatılması, kaçması, tutuklanması dönemi var.
Keyifle okuduğum bir eser oldu.
Svetlena Aleksiyeviç 2015 Nobel edebiyat ödüllü yazar, gazeteci.
Kitap 26 Nisan 1986'da Çernobil Nükleer Santrali'nde gerçekleşen patlamanın sonrasında yaşananları konu alıyor, insanların tanıklıklarından oluşuyor. Çok titiz bir çalışma ile oluşturmuş yazar kitabını. Bölgede görev yapan askerlerle, o çevrede yaşayıp göç etmek zorunda kalan insanlarla, teknisyenlerle, çocuklarla, doktorlarla, parti yöneticileriyle ulaşabileceği herkesle görüşmüş. O dönemin Rusya' sını , halk ile devletin ilişkisini, insanlarin ruh halini okuyor, anlamaya çalışıyoruz. Patlama öncesindeki, sonrasındaki ihmalleri görüyoruz. Çernobil i anlamak için çok kıymetli bir eser.
Rus halkı, yöneticileri bu santrallere, barışçıl nükleer enerjiye çok güveniyor. İnsanlar yaşadıkları bu felaketi ilk günlerde anlamlandıramıyor. Yaşadıkları bir ilkti, yıllardır savaşa hazırlanıyorlardı ama bu başka bir şeydi. Yedikleri meyve, yürüdükleri toprak onlara düşman oluyor. Çernobil de evler, ağaçlar hatta toprak toprağa gömülüyor. İnsanlar evlerini terk etmek zorunda kalıyorlar. Gittikleri yerlerde kabul görmüyorlar, dışlanıyorlar. Hastalıklar artıyor. "Çernobilli " yeni bir tanım oluşuyor belki.
Çok hüzünlenerek okuduğum bir kitap oldu. Ve insanın aklına hep şu soru geliyor başka türlü olamaz mıydı? Bu kadar acı....
