Ayşegül
@Aysegul2004
Instagram: aysegultanikofficial
Sevmek üzerine...
Bir insanı ne kadar sevebilirsiniz? Onun için her şeyi ama her şeyi yapacak kadar kendinizi ortaya koyabilir misiniz? Peki ya bir kuşu? Bir ormanı? Ne kadar sevebilirsiniz bir ayıyı?
İnsan inandıkları uğruna yaşar. Çünkü yaşamak bir insan için “yalnızca var olmak” değildir. Edouard içinde böyle.
Kendisi birinci Dünya Savaşında ağır yaralanmış yüzünün büyük bir bölümünü kaybetmiş bir asker. Yüzü o kadar kötüdür ki bu hayatta tek yakını olan annesine bile öyle görünmek istemez. Gurur yapar, başına bir çuval geçirir ve annesine de “beni bekleme artık bir ucubeden farkım yok” yazar.
Aradan bir süre sonra hayvan heykeltraşı olan Jeanne ile tanışır ve onun yetenekli elleri sayesinde mükemmel denilebilecek bir yüze kavuşur. Aralarında gerçek bir sevgi başlar…
Doğanın sesini duyan, bir ceylana(ya da başka bir hayvana) verdiği değer bir insanınkinden aşağı olmayan bir çiftin kısa soluklu ama etkileyici hikayesi. Baş kahraman “Kraliçe”. Türünün son canlısı. Rivayetlere göre son kraliçe yok olduğunda karanlık ve lanetli günler başlayacak demektir. İnsanların ve insanlığın daha ne kadar ileri gidebilegini, ne kadar kötü olabileceğini çizmiş bize yazar. Keyifliydi. Bir oturuşta bitti :)
“ Kişinin hayatında değerli kimse kalmadıktan sonra gururlu bir yok oluş, anlamsiz bir yaşamdan iyidir. “
Reklam
Pek beğenmedim
Konu içeriğini pek beğenmedim. Etik ve ahlaki davranışlar kültür farklılıklarından olsa dahi tahammül edilebilir gibi değil. Edebi bir şaheser olduğunu asla ama asla düşünmüyorum.
Bir kitap okuduğumda bana bir şeyler katsın, hissetmediğim duyguları hissettirsin isterim. Bu kitap beni bu anlamda pek tatmin etmedi.
yutkunamıyorum
Kitabı şimdi bitirdim ve omuzlarimdaki yükü size tarif edemem. Yutkunmakta güçlük çekiyorum.
Sorunlu bir aile(?) nin kızı olan Diana çevresi tarafından dikkat çeker. Vücudunun çeşitli yerlerinde sürekli morluklar ve yara izleri vardır. İnsanlarla karşılaştığında mesafesini ayarlayamaz çok mutlu olur, telaşlanır, heyecanlanır. Yaşıtlarına göre de gözle görünür bir fiziksel gelişim geriliği vardır.
Çocugun siddet gorup görmediği hep sorgulanir ama aile mükemmel bir şekilde sakin, iyi ebeveyn Rolu yapmaya alışmıştır.
Sonunu başından bilsem bile, lütfen olmasın diye sayfaları çevirdim. Yüregim buruk.Canim çok yanıyor. Yaşanan gerçek bir olaydan esinlenilmis olması, vicdani sorumluluklarımı tetikliyor. Keşke hiçbir çocuk bunları yaşamasa. Keşke hepsinin koruyabilsek.
El kızı | Orhan Kemal
Şimdi ne denir nasıl anlatılır bu roman bilemiyorum. İnsanın bir tarafı yarım kalbi ise buruk kalıyor.
Bazen bazı şeyler me olursa olsun güzel ilerlemiyor. Kader midir bu, alınyazısı mı bilinmez. Günlük hayatta da çevremde de bazen karşılaşıyorum bu durumla. İnsanın yüzü hiç mi gülmez? Bazen gülmüyor işte…
Kitap incelemelerimi biraz daha detaylı yazmak istiyorum; bu sebeple spoiler endişesi olanları önceden uyarayım :) Ben bilmiyordum görmedim duymadım demeyin
Roman kahramanlarımızı birazcık karakteristik özellikleriyle tanıtacağım.
Nazan: ürkek , korkak , masum, sessiz, silik, , saf bir karakter. İyi niyetinden şüphe yok… Ah Nazan
Mazhar: Nazan’ın kocası. Başarılı bir avukat. Kimsenin hakkını kimsede komaz, doğru olduğuna inandıkları uğruna savaşır, gözü pek mert bir adam. Annesinin huylarını bilse de ara ara doldurula gelen, evliliğindeki monotonluktan sıkılıp bir “bar kızına” gönlünü vermiş biri.
Hacer hanım: Mazharın annesi. Namı diğer Şahmeran sjsj. Köylü kurnazı, kötü niyetli bencil, büyüyle uğraşan, oğluyla patolojik bağ kurmuş bir kaynana.
Haldun: Mazhar ve Nazan ın masum günahsız çocukları.
Jale( namı diğer Neriman) : Bar kızı. hayatın sillesini yemiş, yaptıklarından yaşadıklarından tövbe edip düzgün bir hayat yaşamak isteyen bir kadın. Nerede ne yapması yerleştiğini bilen; Hacer hanımla aralarında geçen muhabbetlerde (Nazan’ın söyleyemedikleri için) okuyucuya rahat bir nefes aldıran kadın.
Nesrin: Nerimanın arkadaşı.Bar kızı.
Naciye: Hacer hanımların komşusu. Ağzında bakla ıslanmayan, sinsi sinsi ortalığı karıştıran kadın.
Bu kitapta bir ailenin nasıl dağıldığını, masum bir kadının nasıl yok olduğunu, düşmez kalkmaz bir Allah deyip insanların başlarına hiç ummadıkları şeylerin nasıl geldiğini okuyoruz.
Yanlış anlamaların,
Kitabın arka kapağında "küçükler için yazılmış bir öykü" tanımı var.Ama kesinlikle çocuk kitabı değil.Minâ Urgan'da sonsözde açıklama yaparken şu cümleleriyle benim gibi düşünenleri desteklemektedir:Sineklerin Tanrısı bir çocuk kitabı değildir.Hamlet'i sadece bir öç alma tragedyası ya da Moby Dick'i sadece bir balina avı öyküsü saymak ne denli yanlışsa, Sineklerin Tanrısını da çocuklar icin yazılmış bir serüven romanı saymak da o denli yanlıştır.
Efendim ben bu kitabı araştırıp,çok beğenilen ve mutlaka okunmalı denen kitaplar listelerinde bir kaç defa denk gelince alişveriş listeme eklemiştim.Yaklaşık 1,5 senedir kitaplığımda duruyordu.Başlangıcta beklentim büyüktü.Ancak ilerledikçe anlatılanlar "Bu nasıl küçükler icin kitap yahu bu ne şiddet bu ne celal "dedim.Kitapta Jack adında bir kardeşimiz var.Aman aman düşman başına.Saz arkadaşı Roger ile birlikte resmen kana susamışlar.12-16yaşlarinda bir grup cocuk olarak ıssız bir adaya düşmüslerdir ve kurtulmak için yeni bir düzen kurmaya çalışırlar.Iyiliğin olduğu kadar kötülük de baskındır bu sefer.Çünkü bu çocuklar aslında alışılagelmiş masum/iyi niyetli çocuktan ziyade birer İNSANdırlar.Ve insanın ne kadar kötü olabileceğini gösterir sizlere.Ben okudum sevdim.Aman efendim kesin şöyle okuyun boyle tavsiye ederim diyemiyorum ama. :)
(Bu arada ıs bankası kultur yayınlari sayfa 165 te yazılanlar çok vahşi değil mi?Cinayeti özendirircesine.Öldürmenin heyecanı filan.Düsündürdü beni o kısımlar.Pedagog uzmanlar daha iyi bilirler tabi ama bence çocuklar okuyacaksa dikkatli olunmalı bu tür konularda )
Reklam