Ayşegül
@Aysemg
Bugün altında yattığı toprağı işlerdi bir zamanlar...
Şu anda okuduğu kitap
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Bizi çocuk olarak hatırlayan son kişi de gittiğinde hala var olduğumuz söylenebilir mi?
Babam aramızdan ayrılırken dünya, tabii ki, bundan habersiz ve bizim kişisel trajedilerimizle ilgilenmiyor, hayat devam ediyor...
Sayfa 75 - metis yayınları
Yas üzerineİnsan ve Duygular
Bahçıvan gittiğinde evin önündeki bahçeye ne olur... Kirazlar olgunlaşacak ve dökülecek, elmalar olgunlaşacak ve dökülecek, armutlar, mürdüm erikleri... Otlar patikayı sarmaya başlayacak. Bahçe, bahçıvanı olmadan da coşmaya devam edecek, onun diktikleri büyüyecek, meyveye duracak ama yabani otlarda kendine yol açacak, bir süre sonra onlar da her şeyi ele geçirecek. Belki hemen değil, ama işler böyle yürür - bedenler soğur, bahçeler yabani ota boğulur, çocuklar yetim kalır. Yine de bahçıvanın ölümlülüğüne rağmen bahçe bir anlamda ölümsüzdür. Belki artık tam anlamıyla bir bahçe olmayacaktır. Bir bahçe yaratmak karmaşık manevralar, doğayla savaşlar ve ateşkesler içerir, bir yere kadar onun tarafında yer alırsın , bahşedileni, toprağı ve onun verim gücünün kullanırsın ama aynı anda onu kontrol altına alıp ehlileştirmek için ikinci bir savaşta verirsin. bu otlar - gitsin, bu çalılar - kalsın, güller - evet, ama zalimce budanacak...
Sayfa 123 - metis yayınları
Yas üzerineİnsan ve Duygular
Aralık ayının son günleri tükeniyor. Akşam yedi sularında-ağır bir yoksunluk. İki gün sonra-yeni bir yıl. Bayramlar yas zamanı özellikle ağırdır. Televizyonda yakınlarımızla bir araya gelme konulu reklamlar akıyor oluk oluk, sırıtan Noel Babalar çocukları kucaklıyor, tüm aile oturma odasında toplanmış, baba ise bitmek bilmeyen bir sucuğu ince ince dilimliyor. Alışveriş yaptığım markette bana Mutlu Yıllar diliyorlar...
Sayfa 163 - metis yayınları