Ne kimse beni teselli etmeli, ne de ben kimseyi... Riyakârlık tesellide son haddini bulur. Bu anda çehrelerin aldığı yalancı teessür ifadesi, o biraz yukarı kalkıp birbirine yaklaşan kaşlar, o hafif hafif ve anlayışlı bir tavırla sallanan baş ve o derinden çıkarılmaya çalışılan matemli ses insanı deli eder.
Bir gelinin üzerindeyken herkesin yüzünde çiçekli gülümsemeler açan o bembeyaz tüller, tabutun üzerindeyken görenlerin boğazını düğümleyen bir yürek yangınında, bir kalp ağrısına, bir ciğer sızısına dönüşüyordu.