Atları Bağlayın Geceyi Burada Geçireceğiz isimli öykü kitabıyla başladım Melisa Kesmez okumaya. Çok sevmiştim ilk okuduğum kitabındaki öyküleri. Bir o kadar güzelmiş Nohut Oda’daki 5 öyküsü de. Kalbimizin incinen yerlerini bulup oradan yakalamayı, sarıp sarmalamayı başarıyor öykülerinde. O kadar tanıdık yani öykülerinde bahsettiği insanlar. Bizden gibi; gidenler, kalanlar, ölenler, eşyalar, anılar, son çaylar, hatırlar, hatıralar.. Kısacası hepsi var öykülerde. Her okuduğum öykü kitabında olduğu gibi bu kitapta da var bir favorim; Son Bir Çay...
Beni hala sevdiğini sanıyor. Oysa artık sadece bir yaslanma olasılığıyım onun için. Dengesini kaybettiğinde elini boşluğa uzatıp da tutunuverdiği ilk şey. Artık kimsenin düşeyazarken tutunuverdiği bir şey olmak istemiyorum.
Hayır, Nevzatcım, aşk öldürmez, eğitimsiz, bencil, ruhsal olarak gelişmemiş insan öldürür. Sorun aşkta değil, sorun nasıl seveceğini bilmeyen insanda. Bu vahşeti daha çok erkekler gerçekleştirdiği için, sorun nasıl seveceğini bilmeyen erkeklerde.