Ayşe Yanel
@Ayseyanel
Bugün kendi kendime söylüyorum ki, eğer bütün insanlar, o gün bizim köyde olduğu gibi hep iyi şeyler düşünseydiler, çocuklarını, kardeşlerini, babalarını, eşlerini bizim kadar çok sevseydiler, belki savaş hiç başlamazdı.
Bir insanın kaderi, dağdaki patika gibidir: bazen çıkar, bazen içeride, bazen de dibi görünmeyen bir uçurumun başından sonuna kadar durur. İnsan tek başına böyle bir yolda ilerleyemez ama birleşenler, toplanan omuz verenler ona engeli aşarlar.
İşin en korkunç yanı, çocukların neden açtıklarını, neden yiyecek bulamadıklarını anlayamamaları
İyilik, yola düşen, temel unsurları bir şey değildir. Tesadüfen ele geçen bir şey de değildir. İnsan iyiliği ancak başka bir insandan öğrenir.
Yakınlardan kaçmayı ve en uzaktakini sevmeyi öneririm. En uzağa ve geleceğe olan sevgi, yakın sevgisinden daha yüksektir.
