Acıyı küçümseyebilmek, her daim memnun olmak ve hiçbir şeye şaşırmamak için tam da şu aşamaya gelmek ya da her türlü duyarlılığı yütirmek için sonuna kadar acıyla yoğrulmak, başka bir deyişle, artık yaşamamak gerekir.
İşte tıpkı hapishanede ortak bir felaketle birbirlerine bağlı olan insanlar bir arada olduklarında nasıl rahat hissederlerse, hayatta analiz etmeye ve sentezlemeye yatkın insanlar da bir araya geldiklerinde, onurlu özgür düşüncelerini birbirlerine aktararak vakit geçirdiklerinde bu tuzağın farkına varmazlar. Bu bakımdan akıl yeri doldurulamaz zevk kaynağıdır.