Aytac Memmedzade
@Aytac86
Şu anda okuduğu kitap
Bazı acıları sahiplenmemize bile izin yoktu çünkü onlar bedelini ödetemeyeceğimiz ama aynı zamanda da affedemeyeceğimiz ailemizden kalırdı.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
İnsanlar yaşamadıkları sürece hiçbir acıyı gerçekten anlamazlardı. Yaşamayan birine yaşadığınız acıyı anlatmanın imkanı yoktu. Bu tıpkı, deli gibi korktuğunuz bir kabustan uyanmanız gibiydi. O kabus sizi ne kadar korkutursa korkutsun, anlattığınız kişi bunu anlayamazdı ve siz zaten hiçbir zaman, acınızın yaşadığınız kadarını anlatamazdınız.
“Senin gibi insanlıktan nasibini almamışlar yüzünden, ne zaman o çirkin gözlerinizle bir başkasına daha dokunsanız biz ruhumuza saldırılmış gibi kötürüm kalıyoruz. Senin tanımadığın utancın içinde biz boğuluyoruz. Senin bir an tereddüt etmediğin o dokunuş yüzünden biz bir daha yıllarca kendimize dokunamıyoruz. Senin o sonunu düşünmeden tatmin olmuş bakışlarını gördükten sonra aynaları yasaklıyoruz kendimize. Sen bunun bir yanlış anlama olduğunu mu söylüyorsun? Hiçbir şey o kadar basit değil!”
Neden insanlar, bağırmadığınız sürece sizi duymuyordu? Oysa en büyük çığlık sessizliğin rahatsız edici o burukluğuna gizlenmemiş miydi? Neden bunu görmek için illa dünyayı ateşe vermemiz gerekiyordu? Bir kibrit ateşinin aydınlığı neden yetmiyordu insanları doyurmaya?