Aytunç Canlay
@Aytunc10
Hayal kırıklığına uğramadığım tek yer; kendi içim. Tıpkı, Selim Işık gibi!
Tarih öğretmeni & Sigortacı
Lisans
Aydın Kuşadası
57 okur puanı
Ağustos 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bu kitap hakkında söylenecek ilk şey; kesinlikle pastoral olduğudur. Kitap boyunca kuzulardan koyunlara, horozlardan tavuklara, çiçeklerin her bir türüne varıncaya kadar tesadüf ediyorsunuz. Ferhat ile dağlarda gezinirken, çobanlık ederken, antik çağlardan kalma kalıntılarda dolaşırken o pastoral hava hep sizinle. Bunun dışında Ferhat'ın genç yaşlarından itibaren geçirdiği süreçleri, gençlik heyecanlarını, kendi içindeki yalnızlığını, kafasında imgeleştirdiği Amber'i, köyü, şehri, köyün bunaltıcılığına karşın şehrin kaosunu, bir bir tanıyıp, şahitlik ediyorsunuz. Her ne kadar kitabın kimi kısımları döngüye girmiş gibi hissettirse de, bir okuyucu olarak olayların bir an evvel bağlanmasını bekleseniz de, okuması keyifliydi. Tabi, yazar -ki bu kitabı bana hediye eden bir ağabeyimin arkadaşıdır - kendince bir mutlu son düzmüş olsa da, Ferhat pesimistliğine rahmet okutacak düzeydeki pesimistliğim ve melankolim ile diyebilirim ki; 30 yıl sonra gelecek mutluluk eksik kalsın. Ferhat kitabın sonunda inzivaya yakın bir hayat sürüyor. Sanıyorum beni o hayattan döndürebilecek bir sevgi bulunmazdı diye düşünüyorum. Mutlu sonları sevenler için okunmaya değer bir kitap.
Reklam
Kafka'nın eserlerinin hemen hepsinin alt metinlerini, karakterlerin psikolojik tahlillerini ve hikayelerinin çıkış ve inkişaf noktalarını fahşa eden mektup. Bu mektubu okuduğunuzda bilhassa Dönüşüm kitabının bazı havada kalan yerleri de oturmuş oluyor. Özellikle Gregor Samsa'nın annesinin neden hiç destekçisi olmadığı sorusu, bu mektubu okuyunca yanıt buluyor. Yine Kafka'nın ilk kez babasıyla arasında bir şeylerin nerede yıkıldığını, babasının kendisi üzerindeki açık ve gizli tahakkümünü, manipülasyon yöntemlerini okuyorsunuz. İşin acısı, bugün Türkiye'de pek çok aile bu yöntemlerle çocukları özgüvensiz, içine kapanık ve pısırık bireyler haline getiriyorlar. Babasının kendisinden beklentilerini kötü bir üslupla dile getirmesi belki bu büyük yazarla tanışmamıza vesile olmuş ama henüz küçük bir çocukken kırılan ve yanlış dal budak salan Kafka'ya üzülmemek mümkün değil...
Kitap 3 hikayeden oluşuyor. Bunlardan ilki olan ve kitaba ismini veren "Arkadaş" hikayesinde, Maksim'in Şakro'ya olan haddinden fazla anaç hatta yumuşak başlı tutumunu okuyoruz. O kadar ki, Maksim'in yerinde olsam defalarca hırpalardım herhalde Şakro'yu. İkinci hikaye "Bir Zamanlar İnsan Olan Hayvanlar" hikayesi Oğuz Atay'ın bir kitabında geçen mahkeme salonu diyaloglarını hatırlattı. Özletti. Hatta bu hikayenin aslında bir filmi yapılsa ilgi görür kanaatindeyim.
Belki kitabın sürükleyici üslubundan, belki evrim teorisine göre uzak atalarımızın yaşantısını hatırlayıp özlediğimizden, yahut sadece konunun çekiciliğinden belki ama kitabı okuması hem zevkli, hem akıcı. Kitapta genel olarak değinilmiş zaten. 3 ana tip üzerinden yürütülüyor hikaye;
Ağaç insanları; halk ve ateş insanları. Ateş insanlarını anlayabilmek zaten kolay. Bu adamlar ok ve yay kullanabilen, avcı, kano gibi basit ama etkili gereçler üretebilen, konuşma becerisine haiz insanlar.
Halk; ağaçlardan inip mağaralara yerleşseler de henüz ağaçlardan tamamen kopamamış, henüz konuşma becerisi geliştirememiş, somut şeyler düşünebilen, soyut herhangi bir şeyi akledemeden, hemen de unutan, ağaçtan yeni inmiş ama belli duyuları, duyguları gelişmiş bir topluluk. Kızılgöz karılarını öldürürken duydukları öfke bunun delilidir. Zaten kolektif olarak bir bilin geliştirip toplum olabilseler, ateş insanlarına belki bir adım daha yaklaşmış olabileceklerdi.
Ağaç insanları; direkt olarak en dipteki halka olarak tanıtılıyor. Tamamen ilkel. Aklınıza gelebilecek tüm ilkellikleri kendilerinde barındıran, küçük bir ''ilerleme'' kırıntısı gösteremeyen bir topluluk.
En ilgi çekici karakterlerden birisi; Tezcanlı. Tam arada kalmış bir tip. Ateş insanlarından ama piramidin ''halk'' evresinde kalmış. Biraz zorlasa ateş insanı olabilme kabiliyeti varken, biraz unutsa ağaç insanı olmaya geri dönebilecek bir form onunki. Belki ateş insanları tarafından ele geçirilse, yaşamının ilerleyen bölümlerinde anlamlı sesler çıkartacak, konuşacak, ateş yakacak, bilinç denen şeye ulaşabilecekti. ama yazarın da dediği gibi ''bu süreci tamamlayan, ateş insanlarından birisi olan'' sürecin bir parçası olabildiler mi muamma. belki tezcanlı zamanla, ateş insanlarıyla temas ede ede bu süreci kendi ''ailesi''
Kitap ve yazarın üslubundan mıdır bilmem, kitabın yarıda kalması hoşuma gitmedi. Anlıyorum, Japonya'da bir gecede olup bitenleri, kitaba da ismini veren "karanlık" ve sonrasını anlatıyor kitap. Ama Eri uyandı mı, Meri Çin'e gitti mi? Çalgıcı arkadaşla ilişkileri ilerledi mi? Öteki darpçı sapık ne oldu? Fahişe Çinli kıza ne yaptılar? Bunları bilmek isterdim. Ben hikayelerin tamamlanması taraftarıyım çünkü. Kitap 6/10 düzeyinde kaldı benim için. Ayrıca biçem konusunda da ikna olup olmamak arasında kaldım. Kitap filmleştirildi mi bilmiyorum ama soundtrack konusunda zorlanmazlar zira kitapta hiç geçmiyorsa 15 şarkı ismi geçiyor.
Reklam