Aytunç Canlay
@Aytunc10
Hayal kırıklığına uğramadığım tek yer; kendi içim. Tıpkı, Selim Işık gibi!
Tarih öğretmeni & Sigortacı
Lisans
Aydın Kuşadası
57 okur puanıAğustos 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Aslında kitabın konusu en başından belli olduğu için, yani hem maktul, hem katiller bilindik olduğu için, benim ilgimi çeken kısım kitabın son sayfaları ve satırları oldu. Santiago'nun kendi elleriyle bağırsaklarını toplaması hatta tozlarını silmesi, eve ulaşmak için kestirme yolu kullanması, ölüm sarhoşluğu gelmiş oluncaya, can boğaza dayanıncaya kadar gösterdiği "bilinç"le dikkatimi çok çekmiş oldu. İnsan, bu evrendeki her şey gibi belli matematik kanun ve kodlara sahip. Yaşarken fiiller işlemek zorundasınız ki canlılık denen şey husule gelmiş olsun. İşte Santiago son anlarında gösterdiği bu bilinçle, bu canlılıkla ilgi çekiciydi. İnsan, kendisini yerine koyduğunda o "son andan" korkarken buluyor kendini. O uyanıklık, o bilincin açıklığı, ölüm sarhoşluğuna rağmen berraklaşan bilinç beni hep korkutmuştur...
Kimi yerlerde Raif'e kızarak, kimi yerlerde Maria'ya üzülerek, her okuyanın kendisinden muhakkak bir şeyler bulacağı müthiş bir eser. Kitabın bir ayağının Prag'da geçmesi, bu dünyada en görmeyi istediğim şehrin Prag olması beni ayrıca çekti içine. Ancak Raif'e çok kızdım. Maria'dan mektuplar kesilince hemen aramaya koşmaması, olmazları oldurmak için uğraşmaması, üstelik evlenerek hem kendinin, hem kadının hayatını mahvetmesi beni çıldırttı.
Bundan 13 sene önce hayatımdan hastalık başlangıçlı olarak çıkan, çıkmaması için çok uğraştığım, nihayetinde beni kendi içimde bile öldürerek bırakıp giden "o"nu hatırlattı bu eser. Raif'ten farkım; ben çok uğraştım, çok didindim. Bütün bunların akameti beni öldürdü. Hayatımın sonuna kadar bu ölüyü taşıyacağım içimde. Yine de keşkelerimi hatırlattı bana.
Umarım, neyse. Ummayı unutalı da çok olmuştu. Bir kitap okuyunca 13 yıllık ölüyü diriltmek yersiz olurdu.
Benim ömrüm kısıtlı, teşekkürler canlılar. Bundan 100 yıl önce yaşasanız, sizi hiç göremeyecektim. Ben yaşarken var olan tüm kediler, köpekler, kuşlar, karıncalar, çiçekler. İyi ki varsınız. Şu sırtıma değip geçen rüzgar, hışırdayan ağaçlar, rızkının peşinde koşuşturan tatlı kirpi. Sizi görebiliyor olmak ne güzel şey. Yaşadığım ana şahitsiniz, benimle birlikte yaşıyorsunuz. Kâinatta hiçbir şey sebepsiz değil. Ben sizlerden razıyım. Bu hayatta olmasanız çok şey eksik olurdu. Sizler, ki; bu dünyanın güzel renkleri.