İşte yaptığımız iş buydu. Ölüyordunuz. Niçin öldüğünüzü bilmeden. Öğrenmeye de zaman olmuyordu. Sizi dünyaya atıyorlardı, kuralları söylüyorlardı, ama sizi üssünüzden başka bir yerde bulur bulmaz da öldürüyorlardı.
Çünkü günümüz kapitalist düzeni insanın kalbi ile aklı arasındaki bağlantıyı ne yazık ki yok etti..
Ne kalbimizi ne de aklımızı tanıyoruz.
Robotlaşan bireyler olarak; sahte duygular, sahte mutluluklar hatta sahte acılar çekiyoruz...