Çoktandır dönmüştün, bunu aydınlanmış pencerelerini görünce anlamıştım ve bana yazmamıştın. Senden elimde tek bir satır yok şu son saatlerimde, hayatımı vermiş
olduğum insandan tek bir satır bile yok. Bekledim,
çaresizlik içinde kalmış biri gibi bekledim. Ama sen
beni çağırmadın, tek bir satır yazmadın bir tek
satır bile...
Seni suçlamıyorum. Seni sen kim isen o olarak seviyorum,
sıcakkanlı ve çabuk unutan, kendini veren ve sadık kalmayan, seni yalnızca her zaman kim idiysen ve
şimdi de hâlâ kimsen o halinle seviyorum.
Benim için hersey, ancak seninle ilintili olduğu ölçüde vardı,
hayatımdakilerin hepsi ancak seninle bağıntılı oldugu
ölçüde anlamlıydı. Bütün hayatımı değiştirmiştin.