İnsan dediğin mahluk hiçbir şey değiştiremez. Bunun için, gönlünün rahat olmasını istersen, gördüğün fenalıkların bile bir hikmeti olduğunu düşün ve yeryüzünde olmayan iyilikleri oraya getirmek sevdasına kapılma... Sonra en mühimi: Kendini halinden şikayet etmeye alıştırma. Ömrünün sonuna kadar dövünsen bu hayatın cefası tükenmez.
Her neyse, bu arada ben kendi kendimle pazarlığa oturup bir uzlaşmaya varmıştım elbet. Öyle ya doğru ile yanlış arasında bocaladığımız zaman vicdanımızın sesini susturmak için bu yolu seçmez miyiz hep?