Tezer Özlü'nün dediği gibi: “Tenhalığı seviyorum. Sık görüşülmeyen ama bağı da koparılmayan dostlukları. Sakin mekanları, az rastlanılmayı, kendimle kalmayı, kendimi saklamayı ve de sınırlarımı.”
“Mesele kötü insan olmak değil ama ışığı yitiriyor insan." Evet, ışığı, sabahları kendini bağışlayan kişinin o kutsal masumluğunu yitirdik biz.
Düşüş, Albert Camus