Kim bozguna uğrattı âsasıyla
Bende umudu, neşeyi ve acıyı
Ve uyuşturdu ruhumdaki fırtınayı
Tembelliğin uykusuyla?
Essin rüzgârlar, coşsun dalgalar,
Ruhu öldüren Kale yıkılsın!
Neredesin ey özgürlük simgesi fırtına?
Kükre üstünde bu tutsak suların.
Bil ki bir düello’da
Acı bir şey vardır
Ölüm korkusundan da:
Dün en güvendiğin adam
Karşı tarafın şahididir
Ve daha acıdır bu
Ölümden de korkusundan da
Fotoğraf çektirmek için yan yana getirilmiş iki nesne değiliz biz
Mesafeler birleştirdi bizi bir de sözler
Razı olma hiçbir sessizliğe
Biliyorsun seni seviyorum
Pencereden bakmayı
Öğreteceğim sana
Sesin
Balkona asılı çamaşırcasına
Havalansın, havalansın dursun
Sokakta değil balkonda