Ellerini uzattın
Sonsuz bir akım gibi
Dudakların Buse selamıyla
Dudaklarıma yıkıldılar
Bir an bütün gökyüzünü
Billur bir hâle içinde gördüm
Kendimi, seni ve hayatı
Işık çemberleri içinde gördüm
Sonra denizin ötesinden
Bize doğru süzüldü dalgalar
Beni daha kendime getirmeden
Seni yavaşça yuvarladılar
Yeniden görmeye geldim
Bu toprak köşeciğini, sürgünümün
Göz açıp kapayasıya iki yılını geçirdiğim.
Geçmiş kucaklıyor beni canlılıkla,
Ve sanki daha dün dolaşmışım
Bu korularda.
Fakat siz, ey alçak oğlu alçaklar,
Sizlere kurtuluş yok oklarımdan!
Dosdoğru kalbinizi bulacaklar!
Ve eğer içinizden birini unutacak olursam,
Lütfen anımsatın baylar!
Oh, ne kadar utanmazca solgun surata,
Ne kadar geniş bakır alna
Vurulacak benim elimle
O silinmez damga!