Şayet insanlar da hayvanlar gibi, maziyi de, geleceği de düşünmeden, birbirlerinin altını oymaya çalışmadan, şu anın içinde kalarak ve bir yudum suyun tadına vararak yaşayabilselerdi, şu dünya daha az mutsuz bir yer olabilirdi.
Ne tuhaf. Bizi koruyan kollayan insanlar vardır etrafımızda. Hiç fark etmesek de onlar oradadır daima. Karşılık ya da minnet beklemeden, sadakatle, sevgiyle, sessizce... Nice sonra anlarız kıymetlerini. Hep geç kalırız teşekkür etmekte.
...Ve cihan inanamadı, halkın bu kadar kısa zamanda nasıl böyle değişebildiğine; daha dün ağlayanların şimdi kahkaha atabildiğine; nefretten aşka, aşktan nefrete; neşeden kedere, kederden neşeye nasıl kolayca savrulup, gözyaşları daha kurumadan elemlerini unutabilmelerine.