Köylü gittikçe yoksullaşıyor, Hamza’nın baskısı gün geçtikçe artıyordu.Dikenli düzü köylüleri artık onun elinin oyuncağıydı. Çalış diyor çalışıyorlar.Yat kalk otur uyu diyor, bir dediğini iki etmiyorlardı.Küskün karanlıklarına da gittikçe gönülüyorlar, vurdumduymaz, hiçbirisiyle ilgilenmeden, gülemeden, ağlamadan, öfkelenmeden, sevinmeden bir tuhaf havanın içinde yuvarlanıp gidiyorlardı. Umut ettikleri hiçbir şey yoktu.