BAY X
@BAY__X
Şu anda okuduğu kitaplar
Puan vermedi·215 syf.·
20 günde okudu
·2024 15. kitabı
Reklam
Bir paradigma geldi geçti peh peh peh ...bizde hala böyle inançlar var ...
Orta Çağ boyunca yaygın fikir dünyadaki tüm krallıkların bir gün, tam da İsa dünyaya dönmeden önce son bir imparatorlukta birleşeceğiydi. On yedinci yüzyılın başından itibaren bu bilindik fikir bir rüya olmanın ötesine geçememiştir, oysa bu fikir Orta Çağda siyasi düşüncenin ya da tarihsel-siyasi düşüncenin ana unsurlarından biriydi. Bu tip bir Roma İmparatorluğu'nu yeniden kurma projesi sonsuza kadar ortalıktan kaybolmuştur. Siyaset artık çokluluğu azaltılamayacak devletlerin sınırlı bir tarihsel süreç içerisinde çatışmasıyla ve rekabet etmesiyle başa çıkmak zorundaydı.
Devlet kendiliğinden var olan bir şeydir. Hukuk uzmanları meşru bir yolla nasıl kurulabileceğini bilmeye çalışsalar da bir tür doğal nesnedir. Devlet kendiliğinden olguların düzenidir ve siyasi bilgi onu yasal kavramlaştırılmalarından ayrıştırır. Siyasi bilgi insanların haklarına ya da beşeri veya kutsal kanunlara ilişkin değildir, yönetilmesi gereken devletin doğasına ilişkindir. Devleti yönetmek, ancak gücü bilindiğinde mümkündür: Bu bilgi sayesinde devamı getirilebilir. Devletin kapasitesi ve onu büyütmenin yolları bilinmelidir. Diğer devletlerin, kendi devletimin rakibi devletlerin gücü ve kapasitesi de bilinmelidir. Yönetilen devlet diğerlerine dayanabilmelidir. Dolayısıyla devleti yönetmek genel mantık, irfan ve tedbirlilik prensiplerinin gözetilmesinden fazlasını içerir. Belli miktarda belirli -devletin gücüne dair somut, kesin ve ölçülebilen- bilgi gereklidir.
Hatıralarımızdan çıkardıklarımız yalnızca kısmi doğrulardır ve değerleri de kısa ömürlüdür. Foucault'ya göre insan psikolojisi bir arşiv değil, bir aynaydı. Kendimiz hakkındaki gerçekleri bulmak için psikolojimizde arayışa çıkmak nafile bir çabaydı, çünkü psikoloji ancak kendimizi tanımlamak için uydurduğumuz imgeleri bize geri yansıtabilirdi. Dolayısıyla psikolojiyi incelemek bir aynanın aynadaki yansımasına bakmak gibidir.
Ebeveynlik konusu kendilik kimliğinin ortaya çıkış biçimi konusundaki yaklaşımları arasındaki farka iyi bir örnektir. Freud anne ve babadan çocuğa geçeni vurgular. Ona göre ebeveynin rolü, hem ilk anda hem de her anda her şey- den önemlidir. Kendimizi anlamak için, bilinçdışımızın derinlerinde bulunan yapıları nasıl şekillendirdiğinden emin olabilmek için ebeveynlerimizle olan ilişkilerimizi gözden geçirmemiz gerektiğini savunur. Bilinçdışına itilmiş ve unutulmuş da olsalar bu bağlantılar gerçektir. Bundan dolayı en eski atalarımız bize tecrübelerimizle başa çıkabilmemiz için yerleşmiş emsaller miras bırakmışlardır ve bunlar bizi derinden etkilemeye devam ederler. Örneğin Freud dine ilgi duymanın o dirençli gücüne hayranlık duyuyordu. Bu insanlığın kolektif hafızasına derinlemesine yerleşmişti. Freud'un hem kişisel hem de kolektif kimliklerimizi bulmak için işin kökenine dönmesi, bu emsallerin şu andaki davranışlarımızı belirleme gücünün kalıcılığına olan inancından kaynaklanıyordu.
Reklam