… Asıl af, affa lâyık olmayını da affetmek değil miydi? Tıpkı vicdan gibi… Onu kaybetmeye en fazla hakkımız olduğu anda koruyabileceğimiz şey değil miydi vicdan…
“… oysa insan mutevazi,ağırbaşlı,sakin bir hayat arkadaşı yanında ne rahat uyur. Akşam yatarken,sabah uyanırken aynı sevimli bakışı bulacağından emindir. Yirmi otuz yıl sonra insan, kendi sıcak bakışına cevap veren,uysal,sıcak,sevgi dolu bir bakış görür, ölünceye kadar da hayat böyle geçer…”
“… cidden yaşamak istediğin bir hayatı bulursan, yaşlanıp ölünceye kadar onu yaşarsın. Bir hayatı yasamayı cidden çok istersen, kaygılanmaya gerek yok. Başından beri o hayatı yaşamışsın gibi orada kalırsın. Çünkü evrende, zaten hep oradaydın … “