Gârip Bir Âdâm
@Bacni
Gârip Bir Âdâm Ve Gârip Bir Ruh
9 okur puanı
Kasım 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
İnsan Olmak Üzerine..
Bir psikoloji talebesi olmama rağmen, kendi alanıma dair kitap fuarı telaşesinde tamamen rastgele seçip kütüphaneme kattığım ve alıcı gözle okuduğum ilk eserlerden biri oldu 'İnsan Olmak'.
Kitabın muhtevasına gelecek olursak; gayet kısa ve öz bir yapısı var. Günümüzde dahi zihinleri meşgul eden meselelere oldukça sarih (açık) ve sade bir dille temas etmiş. Engin Geçtan’ın aralara serpiştirdiği o isabetli tespitleri okurken zaman zaman 'Ben bu duruma zaten aşinaydım' hissine kapılıyorsunuz; fakat bu hakikatleri böylesi tecrübeli bir kalemden okumak da insana ayrı bir keyif veriyor.
Hasılıkelam, eseri gereğinden fazla büyütüp kusursuz bir başyapıt ilan etmeye lüzum yok. Ancak Türkiye'de insan ruhuna ve psikolojiye az buçuk merakı olan her ferdin ya bu neymiş diyip bakması etmesi gereken, samimi bir kitap olmuş.
Neden mi bu kadar eski kelime kullandım ?
Keyfim.
Reklam
Aliya İzzetbegoviç'ten okuduğum ikinci eser olan İslam Deklarasyonu, sunduğu güçlü argümanlar ve bakış açısıyla yine ufkumu açan bir kitap oldu. Belki kendime yakın görmemden, belki de dünya görüşümle örtüşmesi sebebiyle Aliya'nın bende her zaman ayrı bir yeri olacak.
Tarihte hem iyi bir siyasetçi hem de derinlikli bir yazar/mütefekkir kimliğini aynı bünyede buluşturmak kolay değildir; ancak Aliya bunu başarıyor. Kitapta İslam dünyasının içinde bulunduğu buhranı sadece eleştirmekle kalmıyor, sorunları cerrah titizliğiyle tahlil edip somut çözüm önerileri sunuyor. Özellikle İslam birliğinin sadece bir hayal değil, inançla kurulabilecek bir gelecek olduğuna dair sarsılmaz inancı beni derinden etkiledi.
Sadece bir kitap değil, Müslümanların modern çağdaki duruşuna dair bir yol haritası. İnceleme çok daha uzatılabilir ancak özetlemek gerekirse; Aliya hem fikirleriyle hem eylemleriyle gerçekten büyük bir adam.
Şiir Üzerine
Puan vermedi
Avareyim, asudeyim, yorgunum
Bilmiyorum sana neden vurgunum
Bu sözler, kalbin yorgun bir gecede kendi kendine mırıldandığı bir iç çekiş gibidir. İnsan bazen öyle anlar yaşar ki, dünyaya dair bütün gayreti, bütün telaşı silinir gider; geriye yalnızca gönlün titreyen sesi kalır. İşte o ses, sevgiliyi çağırır.
“Bilmiyorum neden sana vurgunum.”
Ne güzel bir itiraftır bu… Aşkı izah edemeyişin, kalbin akla meydan okuyuşunun en samimi hâli. Çünkü aşk bazen hiçbir sebebe muhtaç değildir; o kendi kendine yeşerir, büyür ve insanı esir alır. Sebebini ararsın, bulamazsın; lakin onsuz olamazsın.
Bu mısralar, bize insanın en çıplak hâlini gösteriyor: Yorgun bir ruh, ama içinde hâlâ yanmaya devam eden bir kıvılcım… Hayata karşı bıkkın, dünyaya karşı yorgun, fakat bir yüreğe karşı tarifsiz bir bağlılık içinde. Sanki kalp, “Ben bitkinim, fakat yine de seni sevmekten geri duramıyorum” diyor.
Aşk işte budur: izahsız, hesapsız, karşı konulmaz…
Ve bu şiir, bize gösteriyor ki insan bazen en yorgun ânında bile bir kalbin eşiğinde ayakta durur.