"Yaşım yirmi altı.
Sana kırk senedir âşığım.
Hayat kadar berrak,
Ölüm kadar karmaşığım.
Yüreğim kirli bir gökyüzü,
Sende dolunay...
Ruhumu esir alan sarmaşığım!"
Sorsan 𝚍𝚊𝚟𝚊𝚖ı𝚣 𝚒𝚌̧𝚒𝚗 yaptık, derlerdi. Ama davaları ne, onu bile bilmezlerdi. Bir avuç kuklaydı hepsi, farkında bile değillerdi. Oysa 𝚟𝚊𝚝𝚊𝚗 bu değildi. Vatan öldürmezdi. Vatan korurdu. Vatan yaşatırdı. Vatan can almazdı. Vatan can verirdi. Vatan hayat verirdi. Vatan masumların kanları üstüne kurulmazdı. Bunlar için bir toprak parçasıydı belki vatan.
Vatan atalarının dişiyle, tırnağıyla yıllar yılı savaşıp bıraktığı yerdi.