Anlaşılan dünya gerçekten de sonsuz, sınırsız derecede korkunç bir yerdi. Herşeyin ya hep ya hiç diyerek, tek bir zarla kararlaştırılabilecegi kadar hoş bir yer olmadığı da kesindi.
Dışarıdan bakınca yüzümden gülümseme asla eksik olmuyordu ama içimde umutsuz bir mücadele veriyor, cambaz ipinin üzerinde yürüyor, ter içinde kalıyor, onları eğlendirirken bir felaketin an meselesi olduğunu biliyordum.