Insanoglunun içi genis, aydinliktir, deniz gibi, gök gibi, kokulu taze bir çiçek gibidir. Insanoglunun içi sevinçten, umuttan pir pir eder de uçar, niye böyle içlerini kararttilar, niye niye içlerindeki isiklari söndürüp sevinç, sevgi damarlarini kuruttular, niçin, niye böyle mahsun, üzüntülü, yalniz oldular?
Ve tanrıların en sevdiği kullar aşıklardır. Çünkü aşıkların yürekleri inanç, akılları tutku, ruhları masumiyetle yıkanmıştır. Bir delilerde vardır bu saflık bir de sevdalılarda.
Iyilik yoksa insan da yoktur, tipki kötülük gibi. Insan iyilik ile kötülügün birlesmis halidir. Insan ruhu bu ikisinin sarayidir. Biri olmadan öteki olmaz. Mesele karar aninda senin hangisini seçecegindir.