“Kitap bir limandı benim için. Kitaplarda yaşadım. Ve kitaptaki insanları sokaktakilerden daha çok sevdim.Kitap benim has bahçemdi.Hayat yolculuğumunun sınır taşları kitaplardı.”
“Ben sanki senin bütün o acılarını, o gizli gizli ağlayan ümitsizliklerini hissetmiyor muyum? Sen şimdi kendini herkesten, bütün kalplerden uzak buluyorsun; bütün sevdiklerinin arasında yapayalnız... Sen ki sevilmeye o kadar muhtaçsın...”
“Demek bütün bir hayat işte bir hatanın kurbanı oluyordu.Bundan sonra saadet ümidi saklanmak lazım gelen utanılacak bir aşktan ibaretti ve bu aşk,bir gün onun yüzüne müthiş bir aşağılama sillesiyle çarparak “Artık yetişir!”diyebilirdi.O zaman ne yapacaktı.”