Bize sınırlarımızı hatırlatan utanma sağlıklıdır; kendimizi sevmeme-
ye yol açan duygu ise utançtır ve sağlıksızdır. Sağlıklı utanma, kişi-
nin gelişim tarihçesi içinde yaşam deneyimleri sonucu kendiliğinden
oluşur; ana-baba ya da çevredeki kişilerin yarattığı baskı sonucu de-
ğil. Çocuğun yetiştiği ortamdaki kişilerin psikolojik anlamda "hasta-
lıklı iç dünya"larım n baskısıyla oluşan sağlıksız utançtır ve büyük
olumsuz etkileri vardır. Utancın en olumsuz etkisi kişinin kendi iç
dünyasıyla ilişkisini kesmesidir. Utanç, evde örnek alınan insanların
davranışı, çocuğun sevdikleri tarafından psikolojik anlamda terk
edilmesi ve olumsuz anıların birikim iyle çocuğun içine yerleşir.
Utanç ve suçluluk farklı fakat ilişkili iki duygudur. Çocuğu sürekli
suçlu hissettirm ek onun zamanla utanca boğulmasına yol açar.
Çocuğu terk etmenin bedenen ve duygusal olmak üzere iki deği-
şik türü vardır ve çocuğun üzerindeki olumsuz etkisi büyüktür.
Reklam
Kişiliklerini bütünlemiş insanların evliliği, dış etkilerden - özellikle ana-babalarının karışmalarından - kendisini korumasını bilir.
Aile içinde birbirini suçlama ve yargılama yoktur. Herkesin birbirine
koşulsuz sevgisi vardır.
Kendi bütünlüğünü tamamlayamamış, kendine saygı ve sevgisini geliştirememiş kişi, başkasını gerçek anlamda sevemez. Benlik sınırlarını belirleyememiş kişi, yaşam sınırlarının nerede başladığını bilemez, bu nedenle iç dünyasını koruyamaz ve yine bu nedenle başkaları ona istediklerini yaptırırlar.
Mutlu aile ortamında yetişen insanlar, başlarına gelen olayların çoğunluğunda mutlu olunacak bir yön bulurlar. Mutsuzluk içinde yetişmiş insanları mutlu edecek olayların sayısı ise yok denecek kadar azdır.
Reklam