akan gözyaşı kurur.
o unutamadığın, artık hatırlamadığın olur.
hayal dediklerin gözünün önüne gelir, yaşantın olur.
olmaz dersin, tanıdığın biri yabancı olur.
yabancı, birden "kalbin" olur.
dün düştüğün yer, bugün dik yürümene sebep olur.
sonra düştüğün yerin adı, "iyi ki yaşamışım." olur.
kızarak yaşarsın ama...
"neden ben?" diyen isyanların,
seni sen yapmaya vesile olur
şimdi hayat kötü diyorsun.
bir gün aniden güzel olur,
sana tüm kötülükleri unutturur...
Birbirine benzeyen iki ruh,
farklı bedenlerde sürüyor zamanı.
Aynı şehrin farklı odalarında,
aynı sessizliğe gömülüyorlar.
Şehrin aynı karelerinden geçip gidiyorlar,
aynı kaldırımlara basıyor,
aynı manzaraya bakıyorlar
ama birbirlerine hiç rastlamıyorlar.
Belki aynı rüzgâr değiyor yüzlerine,
belki aynı yağmur ıslatıyor ellerini,
belki de aynı yıldızda buluşuyor
bir anlığına kalpleri...