Marx’ın ontolojisinin en ayırt edici özelliği, onun bütünlüğü içsel ilişkili parçalardan oluşuyor gibi kavraması ve bu parçaların genişletilebilir olduğunu yani her bir parçanın içine girdiği tüm ilişkileri içerecek bir şekilde görüldüğünde bütünlüğü temsil edebileceğini öngörmesidir.
Genel bir ifadeyle Marx’ın yöntemi, onun, gerçekliği kavrama ve açıklama biçimidir ve araştırma ve araştırdıklarını sergileme amacıyla gerçekliğin örgütlenmesi ve işlenmesi için yaptığı her şeyi kapsar. Bu yöntem, Marx’ın pratiğindeki beş ardışık aşamayı temsil eden beş düzeyden oluşur: 1)ontoloji, 2) epistemoloji, 3) araştırma, 4) düşünsel yeniden inşa ve 5) sergileme
meta fetişizmi, yani şeylerin fiyatlarının (yani herkesin pazarda gözlemleyebileceği bir şeyi) onları üreten insanlar arasındaki ilişkilerin (yani sadece analizle kavranabilecek bir şeyin) yerine geçirilmesi durumudur.
Öz görünümü içerir fakat görünüme özel niteliğini ve önemini veren şeyleri kendinde taşıyarak onu aşar. Bu bakımdan, öz genellikle sistemsel ve tarihsel bağıntıları (bir şeyin sadece nereye doğru yöneldiği değil aynı zamanda onun nereden geldiği de dahil olmak üzere) kendisinin ne olduğunun bir parçası olarak içinde taşır.