Vladimir İlyiç her zaman işçi kalabalıklarına kendini yakın hissederdi. İster yorgun işçilerin şehirden kaçmış olmanın mutluluğuyla gezindikleri ve çimenler üzerinde saatlerce yattıkları yerlerde, is terse bir bircı.evi ya da okuma salonu olsun, nerede bir kalabalık varsa mutlaka orada olurdu. Londra'da pek çok okuma salonu vardır. Bazıları, doğrudan sokağa açı lan ve üzerinde sırayla diziimiş eski gazeteler bulunan bir okuma masası dışında oturacak bir sıra bile bulun mayan küçük odalardır. Okuyucu bir dizi gazete alır ve işi bittikten sonra gider yerine koyar. İlyiç, böyle okuma salonlarının ilerde kendi ülkemizin her yerinde açılmasını isterdi.