Oturmalı, okumalı. Hep aşk hikâyeleri okumalı.
İnsanların birbirini sevmeye buradan baş ladığını sanmalı.
Kapanmalı yalnız kendi kendimizi düşünen varlığımıza, hayatımıza.
Dışarıya burnunu bile uzatmamalı.
Asalet, ümitlerimize, hüzünlerimize, yalnız fakir insanların ümitlerine, facialarına gelip kondu.
Onu ne okumuş suratlarında, ne kitaplarda, ne eşyada, ne de hareketlerde aramamalıyız beyhude.