Bu kralların çoğu ülkesini iyi yöneteceğine, yönetimin ahlaken doğru olup olmadığına bakmadan her yolu kullanıp yeni krallıklar ele geçirme peşindeler. Üstelik bu krallara danışman olan kişiler de ya her şeyi bildikleri için burunlarından kıl aldırmıyorlar ya da bilir göründüklerinden kimsenin öğüne ihtiyaçları yok.
Her şeyden önce, kralların çoğu Barış’a hizmet edecek sanatlardan daha çok savaş sanatlarına meraklıdır. Ben bu savaş sanatlarından anlamadığım gibi anlamak da istemem doğrusu.
Hani çocuklara sorarlar ya, niye ağlıyorsun yavrum diye; derin bir yara içinde bir yerde kanadığı için ağlar, ama soruyu soran amcaya der ya, mavi kalemtıraşımı kaybettim diye, işte öyle kederleniyordum ben de, vitrindeki bütün şeylere.