Kendilerini her ne kadar acayip görseler de, genç kızlar çok fazla ilgi çekmezler çünkü bütün yaşantıları olumsuzdur ve o yüzden de çok fazla birbirinin benzeridir.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Çünkü bu insanlar yalnızca birbirlerinin yanından geçiyor, birbirlerine tam olarak hükmedemiyorlar, kader olma belirtileri var ama kader değil bu. Sonunu tamamlamak gerekiyor.
Gerçi ben anılara inanmam! Yaşananlar, bizi terk ettikleri saniyede yaşanmış, bitmiştir. Ve şiir de öyledir: O da aynı şekilde yirmi, elli, yüz yıl içinde yok olup gitmiyor mu?
Ağladıkları artık Mürebbiye değil, bundan sonra umurlarında olmayan anne ve babaları da değil, bilakis ani bir korku sarsıyor onları, bilinmeyen, bugün ilkini dehşetle gördükleri bu dünyadan gelebilecek her şey korku veriyor artık. Adım atmaya başladıkları yetişkinlerin dünyası, önlerindeki adımlamak zorunda oldukları karanlık bir orman gibi görünmez, tehdit dolu dünya.