Hayat, kadere ne çok evriliyor.
Kimsesiz, sessizliğin yankısının çığ olduğu kuytuda, bilmem ki nasıl tasavvur edilebilir bu zaman'ı-mekân?
İnsan beklemeyi bin kez öğrenince, Yolculuk haberi eylemiyor gönlü şân.
Öyle ki gönül,
Hakk'ın kararında merhamet nazarıyla dövüldükçe
ağlayışı yitiyor.
Kederi inceliyor...