Hepimiz bu dünya dediğimiz sert kabuk üzerinde birer misafir değil miyiz?
Biraz yaşayacak
Çokça sevecek
Biraz da sevilecektik
Ve sonra usulca çekip gidecektik.
Hepsi buydu…
… hayatımızın her aşamasında sorunların mutlaka bir çözüm yolunun olduğuna inanırdım.
Belki de …
hayatımın hazin sonlu bir roman olmasını istemediğim için buna inanmak zorundaydım.
Resul Köstekçi
Zihnimi kemiren düşüncelerle umarsızca ezdiğim kaldırım taşlarındaki yürüyüşüm, bir tiyatro salonunda son bulmuştu…
Sessiz bir haykırışın eşiğindeydim.
Nefes almadan bağırmak, içimde yıllardır boğmaya çalıştığım bütün varoluşumu bir çırpıda dışarı bırakmak istedim.
Belki de yalnızca haykırmak…
Resul Köstekçi
kavruk toprak, sabrının ödülünü alır gibi açar çiçeklerini,
Körpecik bir umutla, yeniden doğar en karanlık yarınlardan…
Bahar gelmiş memleketimin dağlarına…