Hepimiz bu dünya dediğimiz sert kabuk üzerinde birer misafir değil miyiz?
Biraz yaşayacak
Çokça sevecek
Biraz da sevilecektik
Ve sonra usulca çekip gidecektik.
Hepsi buydu…
“Hayatımı yazsam roman olurdu.”
Her şeye rağmen hunharca atılan bir kahkahayla.
Yüzümde son bir gülümseme hayatı tiye almış bir halde.
Öylesine değil
Akıllarda kalan bir son olsun diye.
Gölgeden Işığa
Aşk…
Zor
Zor olan şey
Bitmez
Biterse aşk değildir
Bir heves
Bir bahar rüzgarı gibi
Sen daha serinlemeden geçip giden
Gecenin en ıssız anında
Tavanın alacasına takılmamışsa gözlerin
Düşüncelere daldırmamışsa
Korkma biter.
Aşk dediğin şey.
Yoksa…
Bitmez.
Peki, insanların amacı neydi? Bir amaca sahip olamadıkları için mi birbirlerini incitiyorlardı? Bir insan hiçbir amacı olmadan sürekli sıradan aktivitelerle meşgul olup kimsenin duygularını kırmadan yaşayamaz mıydı?
Yok…
Acıyı öğrenmiş bedenler
Acı çektirmeden yapabilir mi?
…
Keşke herkesin adı sevgi olsaydı.
Ve
Öyle seslenselerdi
Birbirlerine
Belki o zaman
Acıdan çok
sevgi
olurdu.