Hani bazı anlar olur ya, insana kendi bile fazla gelir. Kimseyi görmek, konuşmak istemez. Kimseye tahammül edemez. Oysaki tüm canlıları, insanlar da dahil seviyordur. Fakat hayat öyle şeyler yaşatır, öyle boşluklarda bırakır ki insanı, an gelir o çok sevdiğimiz insanlara bile tahammül edemez oluruz.
Halbuki mesele çok basit; insan hastalanır ve ölür.
En etkilendiğim cümlelerden biri. Gerçekten de öyle değil mi ölüm bir bahane aramiyor mu? Okumanizi tavsiye ederim.