Bu albümler bu işe yarıyor, diye düşünüyorum: bizi küçükken mutlu olduğumuza inandırmaya. Bize bir zamanlar ne kadar mutlu olduğumuzu kabullenmek istediğimizi kanıtlamaya.
Ama Claudia küçükken olan biteni sezyormuş: tuhaf şeylerin olduğunu, acı içinde yaşadıklarını, muğlak ve bitmek bilmeyen bir üzüntüyü zorlukla sakladıklarını ve haliyle bir soru sormamanın daha iyi olduğunu, çünkü soru sormanın kendini tehlikeye atmakla eşdeğer olduğunu…
… geçmişle bu kadar iç içe olmanın kimseye iyi gelmeyeceğine inanıyor. Çünkü geçmiş hep acı verir ama biz ona farklı bir yer bularak yardımcı olabiliriz.