ama Marthe, Mersault’nun her şeyden, kendinden bile kurtulduğu bir anda gelmişti. Özgürlük ve bağımsızlık kaygısı, ancak hâlâ umutla yaşayan bir varlıkta duyulur.
Bu dünyayı artık terk ediyorum,
Huzurunuzda bu onulmaz acımı
Üzerimden tevekkülle silkip atıyorum.
Karşı konulmaz iradenize isyan etmeden
Bu acıya dayanabilseydim eğer,
Yanık, ışık vermeyen bir fitile dönen hayatımın
Şu arta kalan rezilliğini beklerdim
Kendi kendine yanıp kül oluncaya kadar.
Şayet yaşıyorsa, size emanettir Edgar!
Hadi elveda dostum.