Son kapı… Hakikat, sessiz bir deniz,
Ne kıyı var artık, ne yelken, ne iz.
Benliğimi bıraktım, unuttum kendimi,
Hiçliğin ortasında vardım denize.
Ve anladım…
Her kapı, içimde bir göğe açılmış,
Kırk makam birer yıldızmış içimde.
Ben yürürken sanmıştım ki gidiyorum,
Meğer hep dönüyormuşum O’na, gizlice…