An gelir insan çalışamayacak durumda olur , fakat işte o an ,o insanın geçmişteki başarılarını hatırlamak ve ileride engeller ortadan kalktığında daha bir gayretle , daha çok çalışacağını düşünmek için en uygun andır.
Koltuğundan dünyayı yönetiyordun. Senin fikrin doğruydu , başka her fikir çılgıncaydı , aşırıydı , kaçıklıktı , normal değildi. Bu arada özgüvenin öylesine büyüktü ki , tutarlı davranma zorunluluğu hissetmiyor , ama yine de haklılıkta diretmekten vazgeçmiyordun.Bir konuda hiçbir fikre sahip olmadığın da olurdu , bu yüzden konuyla ilgili olası tüm fikirler istisnasız yanlış olmak zorundaydı.
Her yerde yalnızca ulaşılamayan mükemmel insanlar gördüğüm için ben küçük çocuğun gözünde hiçbir yerde onay bulmayan güvensizlik , benim içimde kendime doğrultulmuş bir güvensizliğe ve bütün herkese karşı duyduğum korkuya dönüştü.
Senin mücadeleyle elde ettiklerini biz senin elinden alıyorduk , senin hemen atılmış olduğun dışarıdaki yaşam mücadelesinden elbette biz de payımızı alıyoruz , ama biz mücadelemizi ancak geç , yetişkinlik çağında çocuk gücüyle vermek zorundayız.