Kuran’daki birçok duanın "ya rabbi" (يا رب) yerine sadece "rabbi" (ربّ) şeklinde nida edilerek başlamasının çok ince bir detayı vardır.
Arapçada "يا" harfi, birine seslenmek için kullanılır. bu sesleniş çoğunlukla uzakta olana hitap etme anlamı taşır. mesela:
يا محمد = ey muhammed
يا رب = ey rabbim
fakat kur'an'daki birçok duada "يا" kullanılmadan doğrudan şu şekilde hitap edilir:
ربِّ اغفر لي = rabbim, beni bağışla
ربِّ ابنِ لي عندك بيتًا في الجنة = rabbim, bana katında cennette bir ev yap
bununla ilgili müfessirler şöyle bir yorum yapmıştır: kul allah'a dua ederken o'na uzak birine seslenir gibi seslenmez, çünkü allah, kuluna şah damarından daha yakındır. bu yüzden allah subhanehu ve teala kitabında duayı doğrudan "rabbim" diyerek başlatır..