Bu hayatta ya iyi bir inan oluyorsun ya da iyi bir insanmış gibi davranıyorsun . İkisinin ortası olmuyor; hayatımda her fırsatta karanlık dehlizlerine sığındığım o gri alan , iyilik kavramının içinde yer almıyor …
Babam gittiğinden beri içimde tüm iyi duyguların kaybolduğu bir boşluk vardı sanki. Orası soğuk ve karanlıktı. Belki kafamdaki peri masalına sıkıca sarılıp yeterince altın yıldız toplarsam ve hikayemdeki prenses kadar mükemmel olursam babamı geri kazanma şansım olabilirdi ..
Sonuç olarak insanlığın ergenlik hali, bütün aptallığına rağmen,hayatı boyunca özgür bir yaratığa en çok benzediği dönemdir…
Ne zaman ki hayat ve dünya uysallaşır , o zaman ergenlerden sakin olmaları beklenebilir. Ama daha önce değil !!!