Hastalar, insan ve insan bedeninin koruması gereken uygun mesafeyi önemsemez, bakışlarını yöneltecekleri uygun zamanı kollamaz. Sadece kendi dünyasına çakılı kalmış donuk bakışlı sürüler olmakla birlikte, hastane çalışanı mı değil mi diye insanın yanılgıya düşürecek kadar berrak bakışlara sahip hastalar da çoktur. 
Olması gerekenden daha sakindi, içinde öyle büyük acılar mayalanmış, öyle unutulmamış yaralar taşıyormuş da bu sadece görünen yüzeyiymiş gibi, korkutan türden bir sakinlik. 
Her ânın içinde ölüm, herhangi bir noktada bize açık olan bir yol. Eninde sonunda da o yolu seçiyoruz ister istemez. Veya pes edip onu bilinçli olarak kabulleniyoruz.