İçimden bir şeyler uçup gitmiş. Hayattan hiçbir vakit korkmamışımdır ama hayata doyabileceğimi de hiç aklıma getirmemiştim doğrusu. Hayat beni öylesine doyurmuş ki, içimde herhangi bir şey arzulamak için yer kalmamış.
Gerçekten soylu olan kişiler her türlü acıma ve merhamet duygusunu geride bırakan insanlardı. Acıma ve merhamet denen şeyler, kölelerin satıştan önce geçici olarak tutulduğu yeraltı barakalarında üretilmişti ve bu duygular sefil ve güçsüzler güruhunun çektiği ıstıraptan ve döktüğü terden türüyordu. 
Bu dünya güçlü olanların dünyasıydı, bunda şaşılacak bir taraf yoktu çünkü köleler saplantı halinde sadece kendi köleliklerini düşünüyorlardı. İş, önünde yerlere kapanıp tapındıkları bir fetişti onlar için.