Kuşku yok ki her insanın ruhu güzelliklere susar ve besbelli ki onun yapısı böyledir. Ama çok defa, susadığı bu güzelliği korumaz, hatta bazen farkına bile varmaz.
Okuduğum üçüncü Aytmatov eseri olan Toprak Ana, Beyaz Gemiden sonra yine boğazımı düğüm düğüm yaptı. Mutlu bir ailenin 2. Dünya savaşıyla kaybolan umutlarını, açlığı, sefaleti, kadının gücünü, savaşın sadece gidenler için değil kalanlar için de epey zor olduğunu iliklerime kadar hissettim. Canım Alima, canım Tolgonay içime işlediniz :(